Uzun bir listeyi baştan sona aynı dikkatle okumak zor. Göz, belirli bir saatte, belirli bir yerde ve belirli bir alışkanlıkta durur. Ankara ilanlarında da akılda kalanlar bunlardır.

Birinci ayrıntı yaşın açık yazılmasıdır; burada sözü edilen profiller yirmi birin üstündedir. İkincisi buluşmanın evde mi otelde mi olacağıdır. Üçüncüsü ilk on dakikanın ayakta mı oturarak mı geçtiğidir.

Dördüncü ayrıntı, korunmanın baştan söylenmesidir. Beşincisi ise vedanın saatidir. Bu beş madde yoksa metin süslü olsa da günü tarif etmez.

Bir ilanı yeniden okutacak şey bağıran sıfat değil, tekrar edilebilir bir düzendir. Çayın konulduğu dakika bile metne gerçek bir oda duygusu verir.

Eve gelen bir buluşma, kapının öncesinde yazışmayla başlar. Kat, zil ve dakika net değilse Çankaya’da da Eryaman’da da aynı karışıklık çıkar.

İçeri girince ayakkabı, palto ve kısa bir selam vardır. Yirmi yedi yaşındaki ev sahibi konuğu mutfak tarafına alır, suyu kendisi koyar. İlk konu günün yorgunluğu olur, taleplerin listesi değil.

Oda sade tutulur. Perde çekilir, telefon başka odada kalır. Saat baştan konuşulduğu için kimse saati göz ucuyla kovalamaz.

Ayrılırken kapı sessiz kapanır. Ankara’da bu tarz bir davetin değeri, vaat edilen süreden çok, içeri girer girmez kurulan düzendir.